امروز اول اردیبهشت و روز سعدی است. شاعری که شعرهای عاشقانه اش بیش از بقیه شعرا مانند حافظ و مولوی در آدم رسوخ میکنه و شایدم دلیلش این باشه که به زبان ساده تری دور معشوقش گشته ! خیلی از لغت های قلمبه استفاده نکرده و خلاصه شعر سعدی مال همین امروز است. از دستش ندین ...

مثلا هیچ کس نمی تونه اینجوری فدای معشوقش بشه و در حالی که داره می میره بازم همون معشوق رو بخواد و تازه وقتی دوباره زنده اش میکنند باز هم همان معشوق رو دنبالش میگرده:

در آن نفس که بمیرم ، در آرزوی تو باشم           بدان امید دهم جان ، که خاک کوی تو باشم

به وقت صبح قیامت ، که سر ز خاک بر آرم         به گفتگوی تو خیزم ، به جستجوی تو باشم 

 و یا کی رو دیدی که اینجوری با دیدن معشوقش دست و پاش شل شه  و همه چی یادش بره و رو عقل و هوشش پا بذاره و دعوتش کنه برای شبی که در کنارش باشه ؟

به هوش بوم از اول، که دل به کس نسپارم        شمایل تو بدیدن ، نه عقل ماند و نه هوشم

بیا به صلح من امروز در کنار من امشب              که دیده خواب نکردست از انتظار تو دوشم ! 

مرا به هیـــچ بدادی و مـن هنـــوز بر آنم              که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم (لینک)

* البته منظور ما این نیست که تمام این شعر ها در مورد یک عشق زمینی است . اما کسی که عشقی زمینی رو کشف نکرده باشه نمی تونه یکدفعه از عشقی بزرگتر سخن بگه. چون نردبان پله دارد ... 

مرتبط: روز سعدی سال 86 

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
---
تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد

همگان روند و آیند و تو همچنان که هستی
---
اصلا این سعدی بلاشک عاشق بوده . و احتمالا می و پیمانه اش هم درکنارش و سیگاری بر لب داشته که این شعر رو گفته. آخه از آدم معمولی چنین شاهکاری در میاد ؟

امروز روز بزرگداشت سعدی است . منم چون ارادت شدیدی نسبت به حضرت سعدی دارم دیگه اگه امروز چیزی در این وبلاگ ننویسم پس کی وقتشه ؟

محمدعلی فروغی دربارهٔ سعدی می‌نویسد «اهل ذوق اِعجاب می‌کنند که سعدی هفتصد سال پیش به زبان امروزی ما سخن گفته است ولی حق این است که ما پس از هفتصد سال به زبانی که از سعدی آموخته‌ایم سخن می‌گوییم».

ضیاء موحد دربارهٔ وی می‌نویسد «زبان فارسی پس از فردوسی به هیچ شاعری به‌اندازهٔ سعدی مدیون نیست». زبان سعدی به «سهل ممتنع» معروف شده است، از آنجا که به نظر می‌رسد نوشته‌هایش از طرفی بسیار آسان‌اند و از طرفی دیگر گفتن یا ساختن شعرهای مشابه آنها ناممکن.

غزلیات سعدی رو میتونید اینجا بخونید.

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

به خوابگاه عدم گر هزار سال بخسبم ز خواب عاقبت آگه به بوی موی تو باشم

هر چند که در کوی تو مسکین و فقیریم
رخشنده و بخشنده چو خورشید منیریم

ما چشمه نوریم ، بتابیم و بخندیم
ما زنده عشقیم ، نمردیم و نمیریم ...

اینم شعری بود از رهی معیری . شاعر معاصر. راستی رهی شدیدا شیفته سعدی بوده . و جالبه که گاهی خیلی شاکی میشده از اینکه چرا این همه از حافظ ستایش می کنند . اما از سعدی نه .

اگر غزلیات سعدی رو بخونید تازه میفهمید که چقدر زیبایی رو تا حالا از دست دادین . حتما یه سری بهش بزنید.

این آلبوم کار همایون شجریان است که به سبک پدرش کار کرده .

سبکی مانند آلبوم "زمستان است" یا آلبوم " پرکن پیاله را ". شعرهای آلبوم اکثرا مال سعدی و مولانا است.

بخشی از شعر :

پرتو نور روی تو ...

هر نفسی به هر کسی

می رسد و نمی سد ...

نوبت اتصال من ...

<سعدی>