فیلم فرانسوی Amelie یکی از شاهکارهای سینماست. آهنگسازی اش که تا سالهای سال نمونه اش نخواهد آمد. کاری از یان تیرسن. اما موضوع خود فیلم هم جالبه. دختری که نگاه خاصی به زنده‌گی داره . به چیزایی که دور و برش می گذرند، به آدم هایی که دور و برشن ... 

توی بخشی از فیلم ، امیلی یه مرده رو میبینه که جلوی کیوسک عکاسی داره عکس های تیکه پاره رو از رو زمین جمع میکنه (از اینها که پول میندازن، میشینن رو صندلی، عکس می گیره و چاپ میکنه و همون ثانیه تحویل میده). و میچینه توی یک آلبوم . یه روز امیلی این آلبوم رو پیدا میکنه . عکس های پاره ای که سوژه های عکس از عکس خودشون خوششون نیامده و عکس رو پاره کردن . قیافه ها ، احساس ها جالبه .

جای دیگه ی فیلم ، امیلی تو خونه ی قدیمیش یکسری لوازم و اسباب بازی پیدا میکنه مال کسی که 40 سال پیش تو اون خونه ساکن بوده ، و میفته دنبال پیدا کردن اون پسری که 40 سال پیش اون اسباب بازی ها رو اونجا گذاشته و رفته . بالاخره اون آدمو که حالا یه مرد 50 ساله است پیدا میکنه و جعبه لوازمش رو یه جوری به دستش می رسونه ، بدون اینکه مرد بفهمه کی اون لوازم رو براش فرستاده . مرد با بازکردن اون جعبه و دیدن لوازم داخلش اشک رو صورتش جاری میشه . یادآوری خاطراتی از 40 سال پیش... یادآوری دختر همسایه که یواشکی نگاش می کرده  ، تیله های دوره ی مدرسه اش، اسباب بازی های کوچولوش ... و امیلی فقط از اینکه تونسته یه حس دیگه رو با تلنگوری بیدار کنه خوشحاله و  از دور مرد رو نگاه میکنه ...